 |
fochy. temat rzeka. któż z nas nie ma coś do powiedzenia na ich temat? nadszedł moment by naukowo przedstawić sprawę. wszyscy wiemy, że fochy to tak naprawdę rodzaj dwuosobowego przedstawienia, w którym dwoje aktorów odgrywa od wieków te same role na różne, często nowatorskie sposoby. teatr w którym obie strony wiedzą o co chodzi. niby udajemy, że fochy są złe i każdy to potępia, ale i tak codziennie dochodzi na świecie do milionów fochów pod każdą szerokością geograficzną!!!
dobrze przeprowadzony foch może być naprawdę komiczny dla obserwatora z zewnątrz, a często nawet dla uczestników! (oczywiście jeśli dysponują poczuciem humoru!). aby doszło do focha:
1. potrzebe są dwie osoby najlepiej przeciwnej płci. jedną z osób nazwijmy fochodawcą, a drugą fochobiorcą.
2. konieczna jest absurdalna sytuacja lub najlepiej urojony, lub wyolbrzymiony problem jednej z nich (fochodawcy), który wydaje się wynikać z winy fochobiorcy.
3. następuje zaperzenie się fochodawcy, kwaśna mina lub wypominki, przywołanie sytuacji z przeszłości, kiedy winny (fochobiorca) popełnił jakąś wyjątkową wtopę, a teraz można mu przysrać - najlepiej przy uniesionym głosie i przy silnej gestykulacji połączonej z kataleptyczną padaczką.
4. w tym momencie druga osoba może:
a) wkurwić się i cisnąć parę przekleństw -> foch zmienia się w kłótnię
b) dać się złapać na focha, uznać swoją winę i tym samym dać dziką satysfakcję fochodawcy, a najlepiej zrobić to wykonując jakiś głupawy manewr typu zakup bukietu 81 czerwonych róż (dlaczego akurat 81? – 80 to liczba parzysta, więc nie przystoi - dziękuję za stostowną uwagę edzikowskiemu).
c) serdecznie roześmiać się, denerwując do granic możliwości fochodawcę -> foch zamienia się w kłótnię
acha, mój opis byłby niepełny, gdybym nie dodał tu charakterystycznych słów i zwrotów, używanych w czasie odstawiania focha:
+ ty zawsze!!
+ ty nigdy!!
+ ja zawsze!!
+ ja nigdy!!
+ każdy tylko nie ty!!
+ już mnie nie kochasz
+ czekaj... to ja teraz...
+ dobra... to zobaczysz
+ czekaj, pożałujesz
+ itd... :) |